Halide Nusret Zorlutuna (1901 – 1984): Türk edebiyatının “Ümmü’l-Muharrirât” (Kadın Yazarların Annesi) unvanıyla anılan önemli kalemi Halide Nusret Zorlutuna, İstanbul’da doğdu. Gazeteci ve bürokrat Avnullah Kâzımî’nin (Mehmet Selim Bey) kızı olan Zorlutuna, çocukluğunda Kerkük’te özel eğitim alarak Türkçe, Arapça ve Farsça öğrendi. İstanbul’a döndükten sonra Erenköy Kız Lisesi’ni bitirdi ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü’nde öğrenim gördü.

Eğitimcilik, Sosyal Çalışmalar ve Aile Yaşamı

1924 yılında Edirne’de öğretmenliğe başlayan Zorlutuna; Kars, Ardahan, Urfa, Karaman, İstanbul ve Ankara gibi Türkiye’nin dört bir yanındaki illerde uzun yıllar edebiyat öğretmenliği yaptı. 1926’da Aziz Vecihi Zorlutuna ile evlendi. Bu evlilikten Türk edebiyatının tanınmış romancılarından Emine Işınsu ile oğlu Ergün dünyaya geldi.

Eğitimcilik kimliğinin yanı sıra sivil toplum alanında da aktif sorumluluklar üstlenerek Türk Kadınlar Birliği ve Türk Anneler Derneği gibi kurumlarda genel başkanlık görevlerinde bulundu. 1957’de Ankara Kız Teknik Öğretmen Okulu’ndaki görevinden kendi isteğiyle emekliye ayrıldı.

Edebî Kişiliği ve Yeri

Yazı hayatına genç yaşlarda başlayan yazar; şiir, roman, hikâye, anı ve deneme türlerinde zengin bir külliyat bıraktı. Duru Türkçesi, hece ölçüsüyle kaleme aldığı duygu yüklü şiirleri ve insani değerleri ön plana çıkaran naif üslubuyla tanındı. Birçok dergi ve gazetede yazıları yayımlanan Zorlutuna, 1975’te Birleşmiş Milletler Kadın Yılı vesilesiyle “Ümmü’l-Muharrirât” unvanına layık görüldü; 1983’te ise basın mesleğindeki 50 yılı aşkın emeyi plaketle onurlandırıldı.

Başlıca Eserleri:

• Roman:Küller (1921), Sisli Geceler (1922), Gül’ün Babası Kim? (1939), Aşk ve Zafer (1964), Altın Karanfiller (1965), Aydınlık Kapı (1974)
• Şiir:Geceden Taşan Dertler (1930), Yayla Türküsü (1943), Yurdumun Dört Bucağı (1950), Ellerim Bomboş (1967)
• Hatıra:Büyükanne (1971), Bir Devrin Romanı (1973), Benim Küçük Dostlarım (1977)
• Hikâye:Beyaz Selvi (1945)